11 maart 1999 om 18.30 ben je geboren als enig pup. We hebben je de naam Zarzuela gegeven wat symfonie van de zee betekend. Je koosnaam is Sassebas.

Je bent een kind van Tigra from Bobo's Home. Je geboorte was een mooi moment. We hebben tranen van blijdschap gehad dat je goed ter wereld bent gekomen via een keizersnede en dat het een teefje was. Yes, een mooie meid kon bij ons blijven. Drie dagen na je geboorte hebben we geknokt voor je leven. Maar je gaf niet op, want oh wat was je sterk. Tijdens de film de Tinanic, die we zaten te kijken tijdens de nachtelijke waakuurtjes knapte je op. Tijdens het moment dat Rose en Jack op de boeg van het schip staan hield je op met gillen en ging het steeds beter met je. De titelsong van de Titanic, My heart will go van Celine Dion, hebben we voor altijd aan jou gekoppeld. Dit moment zijn we nooit vergeten.

Je groeide op samen met je moeder en Dunja. Later kwamen daar al onze huidige honden bij.
Je was een kei van een hond waar we meer dan respect voor hebben. We hebben ziel en zaligheid heel innig met elkaar gedeeld.

Jammer genoeg komt ouderdom met gebreken. Stella de Vries, je grote vriendin heeft heel veel voor je betekend om deze leeftijd te bereiken.
1 week voor je overlijden liet je de eerste tekenen zien van nierfalen, maar o wat was je nog sterk net zoals je was als pup. Je had nog alle levensvreugde in je ogen en konden nog geen afscheid van je nemen. Wat je uiteindelijk noodlottig is geworden, we zullen het nooit weten. 1 ding weten we wel dat je 10.03.2010 echt het levenslicht niet meer zag en dat het tijd was om het land der levende te verlaten. Om 14.00 uur ben je rustig ingeslapen bij ons in de tuin.
Klinkt misschien gek, het was een verdrietig moment, maar ook een heel mooi en vredig moment hoe je gegaan bent.
Heel rustig, ze tinkelde nog even met je mooie zwarte neusje toen je het slaapmiddel kreeg en verder heb je er niets van meegekregen. Je geboorte ging gepaard met een traan en ook toen je ons verliet. De dierenarts heeft het prima gedaan. Je lag lekker in het zonnetje in de tuin en de wind waaide heel mooi door je haren.
1 dag voor je 11de verjaardag heb je ons verlaten. We hadden al grootse plannen om dit te vieren want je deed het zo goed.

De dag voor je overlijden hebben we nog een innige dag gehad, waar je lekker hebt rond gestapt bij het spaarbekken langs de waterweg waar we vele kilometers gezwommen en gewandeld hebben. De foto's van die dag zijn te zien in de film van Zarzuela. We overdrijven volgens ons niet als we zeggen dat ze nog een jong koppie heeft, bijna 11 jaar zou je haar niet geven. Werkelijk niet te bevatten dat ze een dag later er niet meer is.

De dag voor je overlijden hebben we contact gehad met Anna die je een mooie steen kon geven. Toeval? We hebben hier echt maar 1 steen hier in huis en dat blijkt dus een Larimar te zijn. Letterlijk schreef Anna:

De Larimar is een hele mooie steen voor jouw. De steen van de zee, oneindigheid. De zee waaruit alle leven is ontstaan. De zee is de oermoeder een bron van leven van levensenergie. Je voelt je er erg mee verbonden, het herinnert je aan je eigen oneindigheid. Je hebt de energie van de walvis in je systeem, dit staat voor hoogsensitiviteit en een enorme liefde, die verder reikt dan de mensen om je heen.

Mooier kunnen wij het niet schrijven, bedankt nog voor deze woorden die heel veel beteken. Ook gezien haar roepnaam en je levenslied die we gekoppeld hebben aan jou in de eerste levensweek. De nacht voor je overlijden hebben wij deze steen bij je gelegd. Deze steen heeft een hele bijzondere betekenis gekregen.

Sassebas nog 1 kort woord, je was SUPER.